Onderweg naar een eetbare tuin | EPS 2: Een jaar later

In oktober 2024 sloot ik het volkstuinhoofdstuk af, echter met zicht op een nieuw hoofdstuk: het aanleggen van een eetbare tuin achter ons huis. Een groot, tijdrovend project dat nooit écht af is. Maar… er is wel altijd heel veel werk in uitvoering! In deze blogserie ‘Onderweg naar een eetbare tuin’ neem ik je graag mee in het proces. Vandaag de tweede aflevering: ‘Een jaar later’.  

Lieve lezer,

Het is inmiddels alweer ruim een jaar geleden dat ik je bijpraatte over mijn eetbare tuin in aanleg. In de tussentijd is er enorm veel gebeurd. Niet alleen in de tuin, maar vooral ook in de rest van mijn leven. In mijn vorige blog vertelde ik je daar meer over. Maar op deze website begon het allemaal met moestuinieren. Dus neem ik je graag mee op reis door het eerste jaar van mijn nieuwe, eetbare tuin. 

De eerste zomer

In het voorjaar van 2025 nam ik je al eens mee op tour (mocht je die blog gemist hebben, check ‘m hier: …). Niet lang daarna brak de zomer aan. Er was veel opbrengst: van bloemen tot aardbeien tot radijsjes tot snackkomkommers tot bolcourgettes tot koolrabi’s tot savooiekolen tot sperzie- en snijbonen… Ook de vaste planten leverden volop oogst: we dronken liters citroenmelisse- en muntthee, we oogstten rabarber en we genoten van frambozen en Japanse wijnbessen. De muurkas bewees zich wederom: ik kon erin opkweken en in het hoogseizoen kon ik er een olijfkomkommerplant en meerdere tomaten- en komkommerplanten kwijt. Ondanks dat het ook een seizoen was van ongeduldig dromen van meer, was het een mooie zomer. 

De eerste herfst

De herfst was het seizoen waar ik stiekem een beetje op wachtte. Dan kun je immers weer planten verplaatsen, heb je tijd om af te breken en op te bouwen en nieuwe plannen uit te werken. Maar ja, in de praktijk ben ik nu eenmaal vaak druk druk druk. Uiteindelijk ruimde ik wel op tijd de bonenstaken op en kreeg de kas een flinke schoonmaakbeurt. Ook verplaatste ik de rabarberplant, werd er een nieuw trapje aangelegd en plantte ik twee olijfwilgen. En ik droogde kruiden, zodat we in de winter genoeg rozemarijn, olijfkruid en dergelijke uit eigen tuin konden gebruiken in de keuken. 

De eerste winter

In de winter zag onze tuin er best een beetje zielig uit, vond ik. We hebben helaas niet zoveel hoogte meer in de tuin en als dan ook alle planten hun bladeren verliezen, wordt het al gauw een treurige boel. Ik ging dus meteen aan de slag met een tuinplan voor het nieuwe seizoen. Ik probeerde wat wisselteelt toe te passen, maar zoveel ruimte heb ik nu ook weer niet, dus dat was nog een hele puzzel. En ik kan je vertellen: natuurlijk heb ik het plan uiteindelijk slechts voor de helft gevolgd. De laatste maanden van de winter was ik vooral druk met aftellen tot de lente. 

De tweede lente

Ja! Ik mocht eindelijk weer zaaien en planten! Inmiddels staan er aardappels, uien, enkele kolen, radijsjes, raapstelen en kroppen sla in de moestuinbakken. Ook heb ik bonen gezaaid, worden de aardbeien en bessen langzaam rijp, groeien er tomaten en komkommers in de kas. De courgetteplanten hebben gevochten voor wat ze waard waren, maar zijn toch doodgegaan. Ik ben nog in dubio of ik nog een poging waag, het is tenslotte al vrij laat in het seizoen. In de kruidentuin kom ik ook allerlei tegenslagen tegen. Zo doen de meeste van mijn geduldig bij elkaar gespaarde muntsoorten het niet of nauwelijks en groeien alle planten steeds meer door elkaar heen. Maar ik probeer de chaos te omarmen. En ik loop ook steeds weer tegen de grenzen van een kleine tuin en vooral een kleine kas aan: ik zou zoveel meer willen dan er mogelijk is! Soms is dat frustrerend, maar het is vooral een oefening om geduld te kweken. Ik probeer alle teelten bij te houden, waar nodig water te geven tijdens de warmste dagen en de plantjes goede moed in te spreken. Vooral de olijfwilgen krijgen veel aanmoediging van mij. Ik wil dat ze groeien! En heel groot worden! Dan komt er weer wat (eetbare) hoogte in de hoek van de tuin waar ik onze mooie esdoorn zo mis. 

De (voorlopige) conclusie

Er is nog veel werk aan de winkel. De rechterborder in onze tuin is nog steeds een rommel die ik op een dag hoop op te ruimen en het liefst eetbaar te maken. Datzelfde geldt voor de hoek links achterin. Daar liggen nog veel stenen en stukken hout die ik liever plaats zie maken voor meer planten. Ik zou mede daarom graag nog aan de slag gaan met een stukje water in de tuin. En zo spelen er nog veel meer gedachten door mijn hoofd. Dat krijg je nu eenmaal als je iedere week op een of meerdere grote landbouwbedrijven rondloopt en bezig bent met grootse projecten, haha. Voor nu hoop ik op een rijke oogst voor mens én dier. En ik hoop dat de tuin een steeds fijnere plek wordt om te zijn. 

Op mijn website is het vrij stil. Achter de schermen allerminst. Soms plaats ik wat op Mastodon. In het seizoen zelfs best veel. Korte berichtjes zijn nu eenmaal makkelijker als je druk bent ;) En ik kan er meer plaatjes delen, hoera! Dus als je benieuwd bent, volg me dan daar! Je hebt er niet noodzakelijk een account voor nodig.

Liefs en een mooie zomer,

Rachel

Het laatste nieuws van Moestuin Naturaleza🌱 in je mailbox ontvangen? Abonneer je via de homepagina op mijn website! 

Volg mij / Moestuin Naturaleza🌱 ook op Mastodon!